Επικαιρότητα

Εκδρομή Γ Λυκείου 2013-2014

Περπατήσαμε στους δρόμους της, περιδιαβήκαμε τα σοκάκια της, γευτήκαμε τα αρώματά της μέσα από τις γεύσεις της, χαζέψαμε τις στολισμένες και πολύχρωμες βιτρίνες της, κατεβήκαμε στην τεράστια παραλιακή της λεωφόρο, αναμιχθήκαμε με τον κόσμο και γίναμε και μείς ένα με αυτόν, είδαμε την ανατολή του ηλίου και θαυμάσαμε τη δύση του, με μύχιες σκέψεις να πλημμυρίζουν ακατάπαυστα τον εαυτό μας.

Συναντηθήκαμε και με άλλα σχολεία, κάναμε γνωριμίες, ανταλλάξαμε απόψεις, βρεθήκαμε στον ίδιο χώρο και διασκεδάσαμε μαζί με άλλους, που ενδεχομένως, ποτέ δεν θα γνωρίζαμε. Κάποιοι, ίσως, να ένιωσαν ερωτικά σκιρτήματα που θα τα αναπολούν σε όλη τους τη ζωή. Άλλοι, μπορεί να δημιούργησαν φιλίες που θα μείνουν αξεπέραστες στο διάβα του χρόνου. Όμως, όλοι μας θα έχουμε να θυμόμαστε κάτι από την πόλη της Θεσσαλονίκης και τη μαγεία που διοχετεύει σε κάθε περαστικό της.

Τη θαυμάσαμε από τα κάστρα της, αγναντεύοντας το απέραντο γαλάζιο του Θερμαϊκού κόλπου, βλέποντας στο βάθος του τον χιονισμένο Όλυμπο να ξεπροβάλλει και να μας θυμίζει ότι τούτη η γη είναι ιερή, τόπος κατοικίας θεών και αγίων. Προσκυνήσαμε στην πεντάκλιτη βασιλική του αγίου Δημητρίου, πολιούχου της πόλης, αντικρίσαμε το σκήνωμά του, βρεθήκαμε στο χώρο που βασανίστηκε και εκτελέστηκε ο άγιος Δημήτριος και ήταν σαν οι κραυγές των βασανιστών του να έφταναν στα αφτιά μας, τόσα χρόνια μετά.

Μπήκαμε στη Ροτόντα, το μαυσωλείο του Γαλέριου και κατοπινού χριστιανικού ναού αφιερωμένου στον άγιο Γεώργιο, και αναρωτηθήκαμε το μέγεθος της ματαιοδοξίας του ανθρώπου να δημιουργεί τόσο τεράστια ταφικά μνημεία, θεωρώντας με την πράξη αυτή, ότι μπορεί να υπερβεί το γεγονός και το μεγαλείο του θανάτου. Ξεναγηθήκαμε στο Βυζαντινό μουσείο και κατανοήσαμε για ποιον λόγο έχει μείνει στην ιστορία η πόλη της Θεσσαλονίκης σαν «συμβασιλεύουσα». Φωτογραφηθήκαμε στον Λευκό Πύργο, σημείο κατατεθέν της πόλης, απομεινάρι της οθωμανικής σκλαβιάς, τόπο φυλακής και βασανιστηρίων, που σήμερα, όμως, είναι τόπος αναψυχής και σημείο συνάντησης.

Η εκδρομή, όμως, δεν ολοκληρώθηκε μόνο στη Θεσσαλονίκη. Ταξιδέψαμε μέχρι τη Βεργίνα. Μπήκαμε στους τάφους του Φιλίππου του Β΄, με εκκλησιαστική ευλάβεια, αντικρίσαμε και θαυμάσαμε το μεγαλείο και τον πλούτο των αρχαίων Μακεδόνων και νιώσαμε ιδιαίτερο δέος όταν σταθήκαμε μπροστά στον τάφο του Φιλίππου, αναλογιζόμενοι ότι βλέπουμε και εμείς ότι ακριβώς αντίκρισε και ο Μ. Αλέξανδρος πριν από 2300 χρόνια περίπου. Κατανοήσαμε την έκπληξη του αρχαιολόγου Μανώλη Ανδρόνικου, όταν κράτησε για πρώτη φορά στα χέρια του τη λάρνακα του Φιλίππου Β΄.

Φτάσαμε ως την Έδεσσα. Είδαμε τους καταρράκτες της, βγάλαμε φωτογραφίες μπροστά από αυτούς και νιώσαμε τη δύναμη της φύσης να συνεπαίρνει το κορμί μας. Ταυτόχρονα, κατανοήσαμε το πόσο ελάχιστοι είμαστε, μπροστά στο μεγαλείο της φύσης. Βρεθήκαμε και στο σπήλαιο των Πετραλώνων και βαδίσαμε μέσα εκεί όπου η παρουσία του ανθρώπου λάμβανε χώρα πριν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια.

Τέλος, βρεθήκαμε και στη Σουρωτή, στο μοναστήρι όπου εκοιμήθη ο γέροντας Παΐσιος. Σταθήκαμε ευλαβικά στον τάφο του και τον προσκυνήσαμε. Τάφος λιτός και απέριττος. Χωρίς πολλά στολίδια που δεν συνάδουν με αυτό το γεγονός του θανάτου. Μόνο στολίδι ένας ξύλινος σταυρός και ένα καντήλι να ανάβει, το οποίο μας υπενθυμίζει ότι η ζωή με τον Χριστό δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μονάχα Φως και Σταυρός. Αυτά θα μας συντροφεύουν σε όλη μας τη ζωή.

Φύγαμε από την Θεσσαλονίκη γεμάτοι εμπειρίες και αναμνήσεις. Αναμνήσεις που θα μας θυμίζουν τι περάσαμε, αλλά και αναμνήσεις από το μέλλον, ως επιθυμίες και σκέψεις, αλλά και υπόσχεση ότι θα ξαναβρεθούμε εκεί.

Οφείλουμε πολλές ευχαριστίες στον διευθυντή μας κ. Σωτήρη Παπαζήση, για την παρουσία και τη συμβολή του, στην πραγμάτωση της εκδρομής, από την αρχή μέχρι το τέλος. Ευχαριστίες οφείλουμε, επίσης, στο σύλλογο γονέων και κηδεμόνων του ΓΕΛ Τζερμιάδων για την αμέριστη συμπαράσταση και βοήθεια που μας πρόσφεραν.

Τέλος, όμως, οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά που ήταν η αιτία να γεμίσουμε τις αποσκευές μας με πολλές και ανεξίτηλες αναμνήσεις και εμπειρίες, και κυρίως γιατί οι αναμνήσεις αυτές θα μας συντροφεύουν με τα χαμογελαστά και όλο ελπίδα πρόσωπά τους.

Οι συνοδοί καθηγητές

Ανδρέας Φαρσάρης

Αντωνία Κυπριωτάκη